PKN
Gereformeerde Kerk Asperen
 
‘Wie de schoonheid van iets ziet, wil er ook echt voor zorgen’. ‘Wie de schoonheid van iets ziet, wil er ook echt voor zorgen’.
Deze uitspraak kwam onlangs vlak achter elkaar twee keer op mijn pad. Tijdens een interview in zowel de krant als op televisie. Het bracht
mijn gedachten onbewust bij de kerk. Wat ik daar nu zo mooi aan vind.
Wat ik er voor over heb om die in stand te houden.
Wat is de schoonheid van een kerkgemeenschap? Wat betekent het in de praktijk daarvoor te zorgen? Zien we die schoonheid nog wel?
Willen we er nog wel voor zorgen? En hoe doen we dat dan in een veranderende wereld waarin de prioriteiten in de agenda’s flink gehusseld worden? Kunnen we nog wel verder met hoe we het altijd deden? Of hebben we een flinke dosis creativiteit en moed nodig om het anders te gaan doen zodat de kerk levensvatbaar blijft. Het zijn vragen die me bezig houden. Ik ben oprecht benieuwd welke gedachten en ideeën hierover in de gemeente rondzingen. Bij u, bij jou, bij jullie.
Ik sta namelijk op het punt weer te beginnen over de lege plekken in de kerkenraad die gevuld moeten worden. En eerlijk is eerlijk: het voelt als
leuren, trekken en zeuren. Hier al teveel de nadruk op leggen, voelt ook als om de kern van het kerk-zijn heen draaien. Betekent een gevulde
kerkenraad dat we goed voor onze gemeente zorgen? En geldt het omgekeerd dan ook? Geef je niet om de kerk als je niet in de kerkenraad wilt? Nee, dat denk ik zeker niet! Via informele kanalen is er natuurlijk veel contact onderling en zorg voor elkaar. Er zijn kleine ontmoetingen, bemoedigingen en er zijn helpende handen genoeg. Ook proberen we er steeds meer te zijn voor heel Asperen. De deur staat op woensdagavond letterlijk open.
Kaarsen wachten op een vlam van nabestaanden. Bloemen en gebed voor iedereen. Het gaat er niet puur om dat de zetels van de kerkenraad gevuld zijn. Dat is niet het doel op zich. Het doel is dat we samen verantwoordelijkheid (willen) dragen om een levende gemeente van Christus te
blijven. Niet een gemeente waarin er een ongemakkelijk grote verantwoordelijkheid op een heel klein groepje rust.
Dus ja, dit is een oproep om u/je beschikbaar te stellen als ouderling, diaken, jeugdouderling, scriba of kerkrentmeester. Na de zomer loopt
de termijn van de helft van de kerkenraadsleden af. Maar dit is bovenal ook een oproep tot gesprek en (inter)actie. Over wat voor u nog de
schoonheid van de kerk is. Hoe u die voor zich ziet en welke rol u daarin zou willen en kunnen spelen. Kom met ideeën, kom in actie, praat met elkaar, schrijf het op.

Namens de kerkenraad,

Bertjan Broeksema

 
 
Men steekt geen lamp aan en zet haar onder de korenmaat, maar op de standaard. Men steekt geen lamp aan en zet haar onder de korenmaat, maar op de standaard.

Mattheüs 5:15 De huidige crisis zet deze uitspraak van Jezus in een vreemd perspectief voor mij. Eén waar ik de afgelopen maanden regelmatig mee worstel. Ik schrijf dit vlak na de gedachteniszondag. Na een dienst waarin we stil hebben gestaan bij de mensen die ons zijn ontvallen afgelopen jaar. Een dienst waarin bij uitstek het licht zo’n belangrijke rol speelt. Het licht van God, hoog op de standaard, dat overgaat op de kaarsen voor de mensen die we herdenken. En dankzij alle mogelijkheden van deze tijd konden we dat niet alleen met een handvol mensen in de kerk beleven, maar ook verbonden vanuit huis. En dat is tegelijk waar het zo wringt voor mij: alleen met het gezin achter een scherm een dienst volgen. Het staat voor mij symbool voor wat geloof niet zou moeten zijn. Een privé-zaak, iets voor het gezin maar niet daarbuiten, iets van afstand in plaats van nabijheid. Licht onder een korenmaat, verstikkend soms. In zijn boek Navolging, laat Dietrich Bonhoeffer zien dat Jezus zelf ook een spanning aanbrengt. In hoofdstuk 6 van Mattheüs wijst hij zijn toehoorders erop dat we ons licht niet moeten laten schijnen om door anderen gezien te worden. Niet wij, maar het licht van God is wat zichtbaar moet worden in deze wereld. En dat is wat mij keer op keer blijft trekken naar de kerk: de verhalen waar we naar luisteren, de Ene waartoe we ons richten. De belofte van een beloofd land na een woestijnreis. Voor hen die gevangen zitten, iemand die hen opzoekt. Voor hen die hongeren en dorsten, iemand die hen voedt en te drinken geeft. Soms mogen we even stilstaan. Stoppen met zoeken naar deze mensen die gevangen zijn, gekleed moeten worden of gevoed. Stil staan en erkennen dat soms wijzelf diegene zijn die gevangen zitten, hongerig en dorstig zijn. Hoe mooi is het dan om een dienst af te sluiten met de belofte van een 5 steppe die eens weer zal bloeien. Dat een stem ons zal roepen en wij zullen horen, opstaan en lachen en juichen en leven!
Met deze troostvolle woorden zijn we inmiddels alweer in de Adventstijd gekomen en kijken we uit naar de komst van Gods licht in deze wereld. Vanuit huis, maar hoopvol, wens ik u warme Kerstdagen en gezegend nieuw jaar!

Bertjan Broeksema
 
Uit het hart. Uit het hart.
Uit onderzoek blijkt dat wanneer mensen dankbaarheid uiten ze gelukkiger zijn en positiever in het leven staan. We lezen dat ook in de Bijbel.
‘Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank Hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren’ (Filippenzen 4, vers 6 en 7).
Dankbaarheid helpt negatieve emoties te verminderen. Dankbaar zijn vergroot blijdschap en bevordert eigenwaarde én het bevordert vriendschappen want je bent je meer bewust van wat anderen voor je doen en betekenen. Door onze dankbaarheid te uiten, geven we God de eer!

1 Dankbaarheidsjournaal
Eén van de mogelijkheden om dankbaarheid een plek in je leven te geven, is het bijhouden van een dankbaarheidsjournaal. Dit is een soort dagboek waarin je opschrijft waar je dankbaar voor bent. Eventueel kan je er een toelichting bij schrijven. Dankpunten kunnen van alles zijn; een lief gebaar, bloesem in de tuin, mensen van wie je houdt of een leuke baan. Doe dit op een manier die bij je past. Doodle (krabbel), teken, verf of schrijf. Het opschrijven helpt je beseffen waar je allemaal dankbaar voor bent en God er specifiek voor te eren.

2 Fotocollage
Maak elke dag een foto van iets waar je blij van wordt. Print deze foto’s dagelijks/wekelijks en hang ze (als een slinger) op in huis. Een mooie herinnering aan blije momenten.

3 Kleine kaartjes
Koop mooi papier en knip het in zo’n formaat dat het in een mobielhoesje of portemonnee past. Gebeurt er iets waar je dankbaar voor bent, pak dan een kaartje en schrijf het op. Thuis kan je de kaartjes aan de muur of koelkast hangen.

4 Social media
Deel de dingen waar je dankbaar voor bent via Facebook, Instagram of Twitter. Een dankbare levenshouding en de dingen die je noemt zijn misschien een inspiratie voor volgers. Het zou zomaar kunnen dat er social-vrienden mee gaan doen!

5 Met elkaar
Vertel een vriend(in) dat je aan de slag gaat met dankbaarheid en vraag of jullie het samen kunnen oppakken. Dit is niet alleen leuk, het stimuleert ook!

6 Samen aan tafel
Een mooi moment om dankbaarheid met elkaar te delen is ’s avonds na het eten. Neem even de tijd om te bedenken waar je die dag dankbaar voor bent, deel dit met elkaar en dank God hiervoor. Dit kan ook heel goed met kinderen. Maak er een vast moment van, dan vergeet je het niet snel. 

Een aantal vragen die helpen om te bedenken waar je dankbaar
voor kan zijn:
 Met wie heb je vandaag een leuk gesprek gehad?
 Met welke kwaliteiten/eigenschappen ben je heel blij?
 Voor welke mensen ben je dankbaar en waarom?
 Met wie heb je laatst nog gelachen en waarom?
 Welk inzicht heb je vandaag gekregen?
 Kijk uit het raam. Wat zie je waar je dankbaar voor bent?
 Wie heb je vandaag op weg kunnen helpen?
 Welke Bijbeltekst spreekt je aan?

Dit artikel verscheen ook in het jaarlijkse Wycliffe magazine Volken & Talen. Wilt u het magazine ook ontvangen? Vraag hem aan via info@wycliffe.nl of neem contact met ons op via 0343 – 51 74 44

"Iemand die vriendelijkheid kan tonen en ontvangen, is een vriend die meer waard is dan alle denkbare rijkdom."
"Mensen die de zorgen achter je lach zien, de liefde achter je boosheid en de reden weten wanneer je zwijgt, dat zijn de echte vrienden in je leven."

 
 
Van de voorzitter. Van de voorzitter.
Beste broeders en zusters,

Alweer een maand voorbij. De wereld om ons heen wordt weer een stuk lichter en warmer nu we langzaam maar zeker naar de zomer toe gaan. Gezien de omstandigheden is het voor de kerkenraad een relatief rustige maand geweest. Na alle hectiek van de eerste maanden in de coronacrisis, lijken we redelijk een draai gevonden te hebben met elkaar.
Eind april is Germa verhuisd van de pastorie aan de Baronie naar Winterswijk. We hebben haar namens de gemeente een bos bloemen laten bezorgen op haar nieuwe adres en wensen haar veel geluk in deze nieuwe fase van haar leven.
Nu we vacant zijn maar toch over een pastorie beschikken, was natuurlijk de vraag wat we daarmee zouden doen. In overleg met kerkrentmeesters is besloten om de pastorie voorlopig aan te houden. Zo houden we de optie open om een volgende predikant een pastorie aan te bieden. Voor Feike en Carmen was dit een ideale oplossing om de periode waarin ze wachten op hun nieuwe huis te overbruggen. Zij huren tijdelijk de pastorie en we wensen ze daar een
fijne tijd.
Een ander onderwerp waar we ons mee bezighouden, is de vormgeving van de diensten nu de regels weer versoepeld gaan worden. We zijn erg blij met de beeldverbinding als welkome aanvulling op de geluidsverbinding die er al was. Tegelijk beseffen we dat een online dienst eerder een noodoplossing is dan een goed alternatief voor de gemeenschap van het samenzijn. Samen bidden, samen zingen, samen luisteren naar Zijn Woord. Een kort gesprekje, een schouderklopje, even een hart onder de riem steken. Al die kleine vanzelfsprekende contactmomenten vallen grotendeels weg. Een aantal gemeenteleden is nu aan het kijken wat we praktisch gezien moeten regelen als we zouden willen opschalen met het aantal mensen in de kerk. Een lastig dilemma daarbij is dat dit met de huidige richtlijnen eigenlijk direct betekent dat er niet meer gezongen mag worden in de dienst. In de kerkenraadsvergadering van 3 juni besluiten
we hoe we concreet verder gaan. We zijn natuurlijk ook erg benieuwd naar uw inbreng over hoe het nu
verder moet. Heeft u behoefte aan het bezoeken van diensten? Heeft u behoefte aan andere contactmomenten? Ideeën die we uit kunnen proberen, zoals de zoom-koffie georganiseerd door Linda. We staan erg open voor uw creatieve inbreng en suggesties. We zoeken erg naar vormen van samenzijn die onze gemeenschapszin stimuleert en die
praktisch haalbaar zijn voor onze gemeente. Een bericht naar één van de kerkenraadsleden of scribagkasperen@gmail.com wordt gewaardeerd.

Een warme groet namens de kerkenraad,
Bertjan Broeksema
 
 
Zoveel aanbod! Zoveel aanbod!
In onze tijd is het lees-, luister- en kijkaanbod op allerlei terreinen enorm. Ook op het gebied van kerk en geloof. Misschien was het nog nooit zo gemakkelijk om jezelf te voeden met geestelijk voedsel. Je kunt bij wijze van spreken 's morgens terwijl je nog in bed ligt een app aanzetten (bijvoorbeeld: 'Bidden onderweg' of 'Eerst dit') en hup, je hebt je eerste bezingingsmoment van de dag al te pakken. Ik realiseer me dat (helaas?) niet iedereen beschikt over deze digitale informatie. Misschien voelen sommigen zich juist gezegend door het feit dat ze geen internet hebben, maar toch lijkt het mij dat je soms toch wel iets mist. Juist in deze tijd waarin we niet samenkomen en dus de ons vertrouwde diensten missen, vind ik het persoonlijk best jammer dat niet iedereen de mogelijkheid heeft om digitaal de diensten te volgen vanuit de eigen kerk. Behalve het luisteren naar kerkdienst gemist is er nu ook – dankzij de geweldige inzet van o.a. Gertjan van Meeuwen – de mogelijkheid om de dienst live te bekijken. De eerste keer dat dit mogelijk was, was tijdens de uitvaartdienst van Jan van Ooijen. Het klinkt mogelijk wat  vreemd als ik zeg dat hij dit geweldig zou hebben gevonden, maar ik durf het toch te zeggen. Nieuwe technische ontwikkelingen hebben Jan altijd geboeid. Na het bekijken van de kerkdienst met beeld in Beesd op 29 maart jl. had hij nog tegen Kaatje gezegd: als we nou eens een gift overmaken naar de kerk dan kunnen ze dat misschien ook bij ons wel voor elkaar krijgen. Hij kon toen niet bedenken dat het zijn eigen afscheidsdienst was die als eerste dienst op deze wijze bekeken kon worden. Technisch gezien was het nog niet helemaal goed, maar daar is hard aan gewerkt en we gaan ervan uit dat velen er vanaf nu dankbaar gebruik van zullen maken. Misschien dat kinderen of bekenden van mensen die er nu geen gebruik van kunnen maken, iets kunnen regelen voor hen ?????
Of misschien wilt u wel internet maar weet u niet hoe u het aan moet pakken. Laat het dan weten. Er zijn altijd wel mensen te vinden die dit voor u willen gaan regelen. De verwachting is dat het nog wel even gaat duren voor we weer allemaal op de stoelen in de kerk zitten. Om nog even terug te komen op lees-, luister- en kijkaanbod, ik lees zelf graag de artikelen van Lazarus. Iedere week verschijnen die in mijn mailbox. Het zijn vaak artikelen van jonge mensen, soms theologen die meestal fris en prikkelend durven schrijven over geloof en maatschappij. Zo schreef afgelopen week Alain Verheij over, waarom het goed is dat Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen. In plaats van zelf een stukje te schrijven wil ik het graag met u delen.

Tineke van Ooijen (kerkelijk werker)

Waarom Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen.
Door : Alain Verheij
Zodra onze nationale ‘intelligente lockdown’ werd aangekondigd, wisten wij dat Pasen 2020 niet kon doorgaan. Of nou ja, niet doorgaan… Pasen heeft natuurlijk de hardnekkige gewoonte om altijd door te gaan, dwars door doodse zeeën van onmogelijkheid heen. Wel waren de kerkbanken leeg. Ik was niet de enige en zeker niet de eerste die toen een grapje twitterde over ‘Pasen en Pinksteren op één dag’. Tegen die tijd kunnen we misschien weer naar buiten, dachten we. En dan halen we Pasen gewoon in het Pinksterweekend in. Alles hup in één keer. Dat is Bijbels gesproken helemaal niet zo’n gekke gedachte. De tijdlijn van Pasen – veertig dagen – Hemelvaart – tien dagen – Pinksteren is niet zo klaar als een klontje. Ik vind zelf dat Johannes in z’n evangelie suggereert dat het allemaal in kort tijdsbestek plaatsvond. Op Paasmorgen staat Maria uit Magdala bij het lege graf en op diezelfde zondagavond zitten de leerlingen al bij elkaar. Bang opgesloten in hun huis. Jezus verschijnt, wenst ze vrede, blaast over hen heen en geeft hun de Heilige Geest. Klinkt als een soort Pinksteren. Net als het slot van Lucas zelf. Dat suggereert al een soort hemelvaart en laatste zegen van Jezus aan zijn leerlingen. 

Joodse symboliek
Denk er eens over na en de gedachte van Pasen en Pinksteren op één dag is verhaaltechnisch best logisch. Wat moet Jezus nog veertig dagen op aarde als een soort opdoemende en weer vervagende geestverschijning? En als hij dan eenmaal op die wolk voor ’t laatst is verdwenen, waarom zou je nog tien dagen moeten wachten tot je zelf de Geest krijgt en vrolijk met Jezus’ erfenis kunt gaan spelen op aarde? (Want dat is de betekenis van Pinksteren).
Het eerste antwoord is joodse symboliek. Als Jezus veertig dagen in de woestijn moest vasten en het volk van Mozes  veertig jaar door de woestijn moest, dan mag de opgestane Jezus ook veertig dagen opgestaan zijn. Niets mis met zo’n hoopvolle nieuwe veertigdagentijd na de Lijdenstijd. Tegenover de periode van afzien mag ook een periode van herstel  staan. Daarnaast staat de tijd tussen het joodse Pesach en het joodse Wekenfeest gewoon vast. Dat zijn vijftig dagen.
Dus moeten Jezus’ eerste volgelingen ook vijftig dagen overbruggen in de biografie van hun jonge beweging. Pas op het Wekenfeest mag de boel helemaal los. (Hier leg ik de betekenis en herkomst van Pinksteren aan je uit en wat dat met het Wekenfeest te maken heeft.)

Niet te geloven
Daarmee komen we op het tweede antwoord. Het joodse Pesach viert de bevrijding van een tot slaaf gemaakt volk.  Tegelijk viert het de eerste oogst. Zo vieren christenen met Pasen een bevrijdingsverhaal, en noemen ze Jezus de eerstgeborene uit de doden. Hij is de eerste oogst. Wie de Hebreeuwse verhalen kent, weet echter dat je er daarmee nog niet bent. Want je kunt wel uit de slavernij zijn bevrijd, maar daarmee ben je nog niet automatisch in het Beloofde Land beland. Voordat je daar bent, de slavernij van je hebt afgeschud en de angst en de benauwdheid en de rouw, ben je een woestijntijd verder. Veertig jaar zwerven.
Zo is het ook met de eerste oogst. Je plukt iets van het land en je kunt het bijna niet geloven. Vorige week stond ik nog met een sjaal en handschoenen, vandaag zit ik in een T-shirt in de zon. Is de winter dan echt voorbij, bloeit de natuur echt weer op? Zo is het ook met Pasen. Gisteren stond ik nog te huilen bij Jezus’ graf, vandaag is de steen weggerold en wenst de opgestane mij vrede. Kan ik dit geloven, durf ik weer naar buiten, heb ik de pijn van gisteren al genoeg verwerkt? Het antwoord is nee. Met Pasen zeg je dat het lente is geworden, dat Jezus is opgestaan, dat de slaven zijn bevrijd. De oogst zelf is wel klaar, maar jij bent nog niet klaar voor de oogst. Voordat je kunt oogsten heb je nog een dag of veertig, vijftig nodig. Om alles kwijt te raken, een plek te geven en in nieuw, hoopvol perspectief te kunnen zetten. Je lichaam, ziel en geest die zich al die tijd vormden naar pijn, angst en knechtschap moeten weken de tijd nemen om zich te vormen naar een leven in vrijheid, geloof, liefde. De oogst zelf is wel klaar, maar jij bent nog niet klaar voor de oogst. 
Dat is waarom Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen, en dat is goed. Wacht maar af, als we straks alle maatregelen mogen gaan versoepelen. Als er een vaccin gevonden mag worden. Als er meer informatie over het nieuwe virus is gevonden waardoor de pandemie beter beheersbaar is, dan vier je feest. Natuurlijk. Maar de hele maatschappij staat nog naar voorzichtigheid, naar verlies, naar je schrap zetten. Aan het einde van deze crisis zullen we de tijd moeten nemen voordat we onze verlossing ook echt kunnen gaan oogsten
 
 
De Gruffalo is ‘uit’! De Gruffalo is ‘uit’!
De Gruffalo is nog niet teruggekeerd op het nachtkastje van onze peuter. Maar als het licht is en mama erbij, wil hij het boekje telkens opnieuw lezen. Vanaf het moment dat de Gruffalo zijn intrede doet, houdt hij dan zijn handjes voor z'n ogen. Tot het verhaal uit is en het gevaar geweken. Alsof de Gruffalo minder eng is als je hem niet ziet. Nee, wij volwassenen weten wel beter. Je ogen sluiten voor het gevaar helpt niet. Sterker nog: hoe harder je ergens niet aan wilt denken, hoe meer je het dan toch doet. De laatste weken word ik elke ochtend wakker in een heerlijke zorgeloze roes. Ik drijf nog even verder op zachte wolken van onwetendheid. Tot na een paar seconden die onverbiddelijke dreun komt wanneer mijn brein ontwaakt. Weer een dag met getallen. Zoveel doden. Zoveel ziekenhuisopnames. Zoveel
besmettingen. Weer een dag waarop ik een kind in het schoolwerk moet begeleiden terwijl de peuter er ondertussen alles aan doet om 'op te vallen'. Weer een dag waarop ik horen moet dat dit nog heel lang gaat duren. Dat het de grootste crisis is sinds oorlogstijd. En temidden van die mentale herrie komt Pasen. We luisteren vaak het liedje 'Waarom' van Elly en Rikkert. 'Waarom bleef U zo stil, toen ze U sloegen en aan een kruis wilden doden'? En stiekem blaf ik er dan in mijn hoofd nog achteraan: Ja zeg nou eens. Waarom blijft U zo stil? Zit er hoog in de hemel soms ook iemand met de handen voor de ogen omdat Hij niet naar de aarde durft te kijken? Zo spannend als het daar is?
Dan word ik opnieuw op mijn nummer gezet door de peuter. We lezen De Gruffalo voor de ontelbaarste keer. En weer zit hij met z'n handjes voor zijn ogen tot de laatste letter gelezen is. Maar, besef ik dan, luisteren doet hij wel. Muisstil. De hele tijd. Met al zijn aandacht. Totdat het uit is. Tot het gevaar geweken is.
En nog even galmen die woorden door mijn hoofd. Waarom bleef U zo stil…? En ik besef wat Hij, juist dankzij die stilte, liet gebeuren.
En wat Hij daarmee, juist door de stilte heen, tegen ons zei.
God met ons.
Tot dit verhaal uit is.

Agnes Broeksema
 
 
CORONA, CORONA, CORONA!!!! CORONA, CORONA, CORONA!!!!
Het beheerst ons dagelijks leven en ook in deze editie van Informatie merkt u dat ongetwijfeld. Je zou soms willen dat het even anders kon zijn, maar tegelijkertijd weet je dat dit niet realistisch is. Het is overweldigend wat er allemaal gebeurt en wat een dubbele gevoelens dit oproept. Enerzijds horen we over mensen die ziek zijn, mensen die drie weken op een intensive care aan de beademing liggen, doktoren en verplegenden die zich een slag in de rondte werken met gevaar voor eigen leven. Bedrijven die enorme financiële klappen krijgen, mensen en kinderen die thuis moeten werken en leren (wat voor de
één een uitkomst en voor de ander een opgave is) en dan is dit nog maar een greep uit de gevolgen van deze crisis. Anderzijds zien we ook hoe door de genomen maatregelen er een explosie van creativiteit ontstaat en hoe bepaalde problemen waar we met elkaar maar niet uitkwamen opeens worden opgelost. Mensen maken minder kilometers door gewoon thuis te werken en via telefoon (soms zelfs met beeld) te vergaderen. En dit komt de luchtkwaliteit
enorm ten goede. En dan hebben we het nog niet over het wegvallen van de overlast van vliegtuigen. Er worden gedichten geschreven en liederen, mensen verzinnen de leukste dingen om wat licht te brengen in het leven van kinderen en ouderen en soms ben je verbaasd over jezelf dat je ook best kunt leven met minder vermaak buitenshuis. Het is een opgelegde, maar eigenlijk best aangename rust. En dan de kerk. Waar de laatste jaren vaak vooral een klaagzang was te horen over het teruglopen van het ledenaantal, de kerk naar de marge van de samenleving verdween, is er nu opeens volle aandacht voor de veerkracht die kerken tonen, de creativiteit om juist nu te laten merken dat het evangelie blijde boodschap is. Dat het gaat over hoop en licht. Woorden waar mensen behoefte aan hebben juist als de tijden onzeker zijn en donker. De diensten op TV, de mooie oecumenische initiatieven zoals het gezamenlijk wereldwijd bidden van het Onze Vader, de mogelijkheden die online kerk houden biedt. Zelfs de club Rock Solid is digitaal gehouden. Echt super voor de jongeren om elkaar toch te kunnen ontmoeten op deze manier. Er gebeurt veel goeds waar we dankbaar voor kunnen zijn. We moeten echter niet onze ogen sluiten voor de uitdagingen waar we voor staan. Als we even dichtbij huis blijven dan denk ik behalve aan de eenzaamheid die sommige mensen voelen, ook aan de opgave waar gezinnen voor staan. De hele dag met z'n allen dicht op elkaar zitten, zorgen dat je kinderen thuis leren, dat vraagt heel wat van kinderen en hun ouders. En je kunt je zomaar voorstellen dat het je op sommige momenten wel eens even teveel kan worden en dat het spanningen oplevert. Laten we als gemeente biddend staan om onze gezinnen en waar we kunnen hen een hart onder de riem steken. 
Mocht je iemand zoeken om je hart even bij te luchten of heb je ondersteuning nodig denk dan eens aan je contactpersoon, pastoraal ouderling of kerkelijk werker. 
Van sommige ouders hoor ik dat ze net als op school de dag beginnen met Bijbellezen en/of gebed. Geweldig dat jullie dat doen. Er zullen ook ouders zijn die daar nog helemaal niet bij stil gestaan hebben of echt niet weten hoe ze dat aan zouden moeten pakken. Ik geef door wat ik van anderen hoor. Misschien kun je er iets mee:

1. De Samenleesbijbel is een fijne Bijbel om thuis te lezen met je kinderen omdat er allerlei opdrachtjes, vragen en extra informatie in staat. Maar je kunt natuurlijk ook uit de Bijbel die je al in huis hebt een verhaal lezen en er bijvoorbeeld een kleurplaat of andere knutsel bij uitzoeken die je kind er bij kan maken. Of je bedenkt één vraag bij het verhaal waar je het samen even over hebt. (Kan ook heel leerzaam zijn voor jezelf ;)
2. Op de website creatiefkinderwerk.nl kun je elke dag kijken naar de Henkie show. Mathijs Vlaardingerbroek vertelt samen met zijn buiksprekende pop Henkie een Bijbelverhaal. (Vooral leuk voor de wat jongere kinderen)
3. Misschien hebben jullie zelf ook een tip die je door wilt geven. Mail die dan naar mij of naar Cor van Ooijen zodat we die door kunnen geven in de weekbrief.
Ik wens ons allemaal toe dat we gezond mogen blijven en de moed er in houden.
Breng alles steeds in gebed bij de Heer.
Hij zorgt voor je!

Tineke van Ooijen; 06-48568824 /
tinekevanooijen@gmail.com
 
 
De Gruffalo is ‘aan’! De Gruffalo is ‘aan’!
Zat ik vorige maand nog lekker onwetend op te scheppen over onze peuter die in slaap durft te vallen met zijn grootste angst op z’n nachtkastje: De Gruffalo. Elke dag stelde hij zich dapper bloot aan dit logge gevaar en vaccineerde zichzelf zo tegen zijn eigen angst. De Gruffalo werd elke dag een beetje minder eng. Een beetje minder spannend. Ik moedigde u aan om net als de peuter uw angst onder ogen te komen. En wie weet durft u binnenkort net als de peuter dan ook weer in slaap te vallen met uw eigen Gruffalo op uw nachtkastje, eindigde ik hoopvol.
Maar hier bleek het verhaal niet te stoppen. De peuter werd midden in de nacht schreeuwend wakker: “Mama, wil je De Gruffalo alsjeblieft naar beneden brengen?” Toen ik dat eenmaal gedaan had, kon ik hem kalmeren en weer zachtjes instoppen. De volgende morgen vroeg ik wat de Gruffalo had gedaan, waarop de peuter zei: “De Gruffalo was aan!”
Blijkbaar was het beest gaan bewegen en zo zijn droom binnengewandeld. En zo bewoog er zich ondertussen ook een virus vanuit China onze kant op. Sindsdien is er geen dag dat je het Cwoord nog kunt ontwijken. Het coronamonster staat op de stoep en belt schaamteloos aan. WhatsApp staat roodgloeiend van de coronagrappen en de liveblogs pingelen ons voortdurend op de hoogte van het laatste corona nieuws.
We kunnen dit monster niet dichtklappen en wegleggen. Dit monster staat aan en loopt niet vanzelf weg. Daar moeten we momenteel met z’n allen hard voor werken. Iedereen op zijn eigen manier en met zijn eigen worstelingen. Ik las nog eens de zinnen die ik vorige maand schreef over Jezus die ons leert niet weg te rennen voor dat waar we bang voor zijn: Jezus schuift aan bij mensen waar niemand naar toe durft. Hij raakt mensen aan waar anderen bang voor zijn. Hij komt op plekken waar niemand wezen wil. Hij weet wat er komt en rent niet weg. 
Hoe bijzonder is het om nu te zien hoeveel mensen in onze samenleving al dan niet bewust de weg van Jezus gaan. Dan denk ik uiteraard met name aan de mensen in de zorg. Maar ook aan de mensen die boodschappen doen voor de zieken. De mensen die zich niet laten leiden door de angst dat hun voorraadkast leeg raakt. De mensen die geen geld terug hoeven voor de voorstelling die niet door kan gaan. De kinderen die vrolijke stoepkrijt-tekeningen maken voor de oude mensen achter het raam. De onderwijzers die ouders een hart onder de riem steken. Juist nu het niet mag, lijken we elkaar wel meer aan te raken dan ooit. Met creativiteit, bemoedigende woorden of praktische hulp. Laten we dat toch vasthouden. Laten we elkaar vasthouden. Laten we Jezus vasthouden. Ook wanneer het c-monster al lang met de staart tussen zijn benen is afgedropen.

Agnes Broeksema

 
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Over een peuter en de GRUFFALO.

Over een peuter en de Gruffalo Het is een merkwaardig spelletje dat onze peuter speelt. "Dan ben ik de muis en jij de Gruffalo oké?" U kent hem waarschijnlijk wel. Dat monster met oranje ogen, een tong zwart als drop en paarse stekels van z'n staart tot z'n kop! De peuter neemt voorzorgsmaatregelen en verstopt zich alvast achter z'n mollige handjes. Vermakelijk kijk ik hoe z'n lijfje vol spanning het moment afwacht dat ik zachtjes begin te grommen. Hij giechelt zenuwachtig en als de brul komt schrikt en schatert hij tegelijk. De opluchting! Het is mama maar. Eigenlijk vaccineert een peuter zichzelf op deze manier telkens opnieuw tegen zijn grootste angst. Hij stelt zich eraan bloot, maar onder zijn eigen voorwaarden. Hij bepaalt hoe het spelletje gaat. Alleen dan is het leuk en te behappen voor z'n koppie. Het blijft spannend, maar loopt gegarandeerd goed af. Wat fascinerend dat een kind ons kan leren je grootste angst niet te ontwijken, maar juist recht in z'n smoel te kijken. Ermee te praten. En gaandeweg te ontdekken dat de angst wegebt. Zondag 15 maart gaan we weer Kliederkerken. De kinderen zullen ontdekken dat er iets bijzonders gebeurt als je Jezus ontmoet. Jezus schuift aan bij mensen waar niemand naar toe durft. Hij raakt mensen aan waar anderen bang voor zijn. Hij komt op plekken waar niemand wezen wil. Hij weet wat er komt en rent niet weg. Viert u de Kliederkerk mee deze maand? Wie weet pikt u nog wat op van de kinderen. En wie weet durft u binnenkort net als de peuter ook weer in slaap te vallen met de Gruffalo op uw nachtkastje.

Agnes Broeksema
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Terwijl mijn gedachten glijden over mogelijke onderwerpen om deze pagina mee te vullen, is het boven mijn hoofd een drukke bedoening. Ik hoor getrippel en dan weer wat getrappel op het plafond. Een klein muisje kan veel herrie maken, hebben we in de afgelopen weken ontdekt. Soms lijkt het alsof het beestje een salto maakt. Om vervolgens altijd tot rust te komen in hetzelfde hoekje boven de boekenkast.
Er zijn avonden dat ik geen letter kan lezen door het voortdurende geknaag in de spouw achter mijn bed. Of ik krijg een adrenalineshot bij het minste of geringste getrippel dat ik hoor, wanneer ik op het punt lig in slaap te vallen. Op dit moment zit ik te staren naar een leeg document voor mijn neus dat gevuld moet worden met een zinnige tekst, maar alles waar ik aan kan denken zijn die indringers.
Gekmakend!
Toch komt er altijd een moment waarop ik Johan (van Hetty) dan weer met een grijns voor me zie staan, die me relativerend voor de voeten gooit dat ik niet in een oud huis moet gaan wonen als ik die beestjes niet kan verdragen. Diezelfde grijns zat afgelopen week tegenover mij in de vorm van een professioneel bestrijder. Hij wilde het een kans geven, maar verzekerde me dat ons huis een paradijs is voor muizen met al die dubbele
wandjes, kiertjes en gaten. Met andere woorden: als je ze uit het ene hoekje wegjaagt, vinden ze wel weer een ander knus plekje waar ze kunnen nestelen.
Dan maak ik nu de oneerbiedige overgang naar het oude Huis waar ik wekelijks op zondag naar toe ga. Een huis waar iedereen wel z'n eigen muizen kent. Muizen die je irriteren. Muizen die aan je knagen. Muizen die actief worden zodra het donker wordt. Muizen die soms maken dat je je niet (meer) thuis voelt in je eigen huis.

Die muizen kunnen van alles zijn. Teleurstelling in de gang van zaken. Geloofsvragen waar je niet meer uit komt. Een onverteerbare twijfel. Een liturgie die je niet aanspreekt. Reglementen die benauwen of juist teveel vrijheid geven. Veranderingen. Of misschien wel personen met wie je in de clinch ligt. Er kunnen veel redenen zijn waarom je je niet meer zo thuis voelt in Gods huis. Wat dan? Ik denk aan de professioneel bestrijder. Hij durfde de confrontatie wel aan te gaan. Gif strooien en de boel dichttimmeren om de muizen buiten te houden. Maar hij was eerlijk. Wanneer slechts één muisje het gif eet en sterft, worden alle andere muizen aasschuw. Dan is het een uitzichtloze zaak en heb je een nog groter probleem. Of je jaagt de muizen hier weg, maar komen op een andere plek in je huis doodleuk weer om het hoekje kijken. 
Ik denk ook aan Johan die me de weg voorhield van acceptatie en berusting. Met een vleugje zelfspot de muizen omarmen als de charme van een oud huis.
Ja, het kraakt en tocht in de kerk en ja er wonen muizen. Ook hier worden regelmatig gifkorrels gestrooid en openingen dichtgetimmerd.
Soms vind ik dat ontmoedigend of confronterend en overweeg ik te verhuizen. Totdat ik de grijns van Johan weer voor me zie.
De kerk is als een oud huis. Dat geeft haar een onweerstaanbare charme. Waar in de samenleving vind je een plek zoals deze? Een gekke verzameling mensen met evenveel verschillende karakters en overtuigingen als leeftijden. Die er desondanks al eeuwen voor kiezen om samen te wonen onder hetzelfde dak met hetzelfde doel voor ogen.
Het is toch te waardevol om op te geven vanwege een paar luidruchtige muizen?

Agnes Broeksema
 
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Een kwestbare God.
Wie opstaat is zichtbaar en wie zichtbaar is, is kwetsbaar, schreef ik de vorige keer. Dat kwam onze Vader dus doen op deze aarde: kwetsbaar zijn door zichtbaar te worden voor de mensen. Eerst als klein afhankelijk kindje. Later als rabbi die anders deed dan dat wat men van een zoon van God zou verwachten. Iets wat hem veel kritiek en spot opleverde en wat hij later zelfs met de dood moest bekopen. Blijkbaar voelde God zich niet te machtig, te groot of te trots om als klein en kwetsbaar mens op te staan. Jezus kende angst, verdriet, teleurstelling en schaamte. Allemaal emoties die we associëren met kwetsbaarheid en die we doorgaans liever vermijden. Maar omdat deze emoties Jezus niet vreemd zijn, is hij ons nu juist zo nabij. Wanneer we deze emoties tonen en delen, verbinden ze ons met elkaar! Jezus schoof aan tafel bij betweters, hoeren, tollenaars en zondaars. Hij deed dit door al deze stempels achterwege te laten en de mensen gewoon als mensen te zien. Wanneer je niet de dwarsliggende zuurpruim ziet, maar de mens. Wanneer je niet de homoseksueel ziet, maar de mens. Niet de eeuwige aandachtstrekker, maar de mens. Niet de wegloper, maar de mens. Dan zie je dat de dingen waar jij bang voor bent, dingen zijn waar iedereen bang voor is. Dan zie je dat jouw verdriet, teleurstelling of schaamte wellicht ook in het leven van de ander aanwezig is. Dan gaat de deur van afkeuring en minachting dicht terwijl de deur van liefde, verbondenheid, moed en geluk opengaat. Brené Brown schrijft in haar boek De Kracht van kwetsbaarheid dat je iemand alleen maar in de ogen hoeft te kijken om jezelf op een betrokken manier weerspiegeld te zien worden. Jezus kwam als kwetsbaar mens om ons mensen in de ogen te kunnen kijken. Laten wij dan ook zo doen. Net als hij.
Bertjan Broeksema
 
Van de voorzitter. Van de voorzitter.
“Het is niet de criticus die telt; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen.
De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, zijn gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert; die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is; die desondanks toch probeert iets te bereiken; die groot enthousiasme en grote toewijding kent; die zich helemaal geeft voor de goede zaak; die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootse verrichting proeft, en die, als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond”.

Beste gemeenteleden. Met deze woorden van Theodore Roosevelt uit zijn beroemde speech ‘De man in de Arena’ uit 1910, namen we 17
november afscheid van Germa. Ik sprak ze echter niet alleen voor haar uit, maar voor ons allemaal.
U herinnert zich misschien nog wel die zondag dat ik vroeg of het uw wens is dat deze gemeente in Asperen blijft bestaan. En zo ja, of u dan
wilde gaan staan. Voor zover ik het kon zien, bleef niemand zitten. Dat was moedig. Want wie opstaat is zichtbaar. En wie zichtbaar is, is
kwetsbaar. Net als die man in de arena.

Ik wil u blijven aanmoedigen om keer op keer weer op te staan in onze gemeente. Zoals tijdens de gemeentevergadering iemand opstond en
durfde toe te geven dat hij van mening was veranderd. Zoals iemand tijdens de gemeentevergadering opstond en zijn moeite met het onderwerp durfde te delen. Zoals iemand die eerder wegbleef bij een moeilijk gesprek, het de keer erna toch aanging. Als we kwetsbaar durven te zijn, handelen we minder vanuit angst en meer vanuit verbondenheid. Het gaat in de kerk niet om winnen of verliezen. Het gaat erom dat God er wonen kan. Te midden van ons, kleine kwetsbare mensen.

Bertjan Broeksema
 
 
 
 

Inloggen

Uitbreiding kerkbezoek
 

Het wordt weer steeds gezelliger in de diensten en bij het koffiedrinken na de dienst. We kunnen en mogen weer met meer gemeenteleden en gasten (wel 25) in de kerkzaal. Kinderen tellen natuurlijk altijd mee maar worden voor het aantal kerkgangers niet meegeteld. Het zingen begint steeds meer als vanouds te klinken. Dat voelt echt goed. We ventileren goed en dan kan het, volgens de PKN en het RIVM, prima. Dus jullie zijn van harte welkom. We moeten ons nog wel opgeven bij Marguerithe Brouwer via de mail marguerithebrouwer@gmail.com of met een appje naar 0623009743. 

 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.